24 Şubat 2012 Cuma

Büyüyorum ama Yaşlanmıyorum


Bundan tam iki sene önce,

Minik bir beden ilk nefesini aldı...
Bir kadın ilk kez anne, bir adam ilk kez baba oldu...

İşte bugünün anlamı arttıkça artıyor hayatımda, ne hoş bir tevaffuktur... Yine bir "kutlu doğum" günü iki kişi oluşumuz gibi, şimdi de üç kişi olmuştuk.

Aldığım nefesin bile şükrünü edemeyen bana, öyle nimetler veriyor ki Rabb... Ödeyemesem de borçlu olduğumu biliyorum. Biliyorum ki; sen verdiğini geri istemiyorsun, sadece verdiğini bilmemi istiyorsun. Biliyorum. Biliyorum. Biliyorum. Hamd ve şükür yalnız Sana...

Her yıl aynı şeyleri yazmak olmaz ama ben her yıl en başa dönüp, seni ilk kucakladığım anı düşünüyorum. Geçen yılları, ayları, günleri... Ne de dolu geçti zaman. İyiki seninle geçmiş kızım. Hamdolsun O'na ki tercihlerimi doğru olana çevirdi ve ben dönüp bakınca sadece HUZUR buluyorum. Bir kaç yıl sonra -okul ve benzeri bahanelerle- her sabah uyandığında yatak keyfi yapamayacağız, uzun uzun kahvaltı edip, tüm gün beraber olamayacağız, öğrendiğin her yeni şeye şahit olamayacağım... Bugünlerin kıymetini biliyorum.

Ve baban, Allah ondan razı olsun, o da Allah'tan.

Geçen zamana bakıyorum ve yaşlanmak şöyle dursun kendimi çok daha dinç hissediyorum. Büyüttünüz beni, halen de büyütüyorsunuz, geçen zaman rağmen yaşlanmıyorum! :) Sanırım ailem büyüdükçe bende büyümeye devam edeceğim. Üzerimdeki bu anaçlık devam ederse baya büyüyebiliriz! :) Bu arada aile demişken ailemizin, aileBizin tüm üyeleri, büyük ailemiz iyiki varsınız, Allah sizinle sınamasın...

Hiç yorum yok:

En Son İki Kızım Vardı!

Kalıcılık için "kalem" şart. Ertelediklerimin yarısı uçup gidiyor. Ara verdikten sonra yeniden yazmak heyecanlı ve garip. Ar...